Ciekawostki

Tanabata. To i owo o tym święcie.

Czym jest Tanabata? Czyli zacznijmy od początku.

Tanabata (七夕) to japońskie święto obchodzone 7 lipca, gdy dwie gwiazdy (Wega i Altair) zbliżają się do siebie. Zostały one rozdzielone przez Drogę Mleczną (Amanogawa), niczym dwójka zakochanych o których później (tak właściwie to za kilka słów) opowiem.

Historia legendy.
Legenda, a właściwie legendy, opowiadają tak jak wcześniej wspomniałam, o zakochanych.
Tak więc rozsiądźcie się, teraz czas na legendę.
Córka Tenkō, Orihime, tkała wspaniałe szaty dla swojego ojca nad brzegiem rzeki zwanej Niebiańską. Wkładała całe serce i poświęcała bardzo dużo czasu na to zajęcie, wiedząc, że podobają mu się one. Niestety, skutkiem ciągłej pracy nad nimi było niezaznanie miłości.
Widząc nieszczęście córki, po pewnym czasie ojciec zorganizował jej spotkanie z pewnym mężczyzną o imieniu Hikoboshi. Żył i pracował on po drugiej stronie Niebiańskiej Rzeki. Zakochali się w sobie, wkrótce wzięli ślub i zostali szczęśliwym małżeństwem. Po ślubie przestała ona tkać szaty dla ojca, a jej mąż pozwolił swemu stadu rozbiegnąć się po tymże Niebie.
Ojciec, rozgniewany tym, że córka nie robiła tego co kiedyś, rozdzielił ją i męża, każąc zostać po przeciwnych stronach rzeki. Tenkō widząc rozpacz córki, pozwolił jej się spotykać z nim każdego siódmego dnia siódmego miesiąca, lecz warunkiem tego było to, że będzie ona pracować ciężko przez cały rok.
Gdy nadszedł ten dzień, żadne z nich nie mogło przekroczyć rzeki. Orihime zaczęła szlochać. Wtem przyleciało stado srok. Obiecały one zakochanym, że utworzą most z własnych skrzydeł. Jeśli jednak będzie padał deszcz, sroki nie będą mogły przylecieć i para będzie musiała czekać znowu kolejny, długi rok.

Drugą wersją legendy jest historia o rolniku, który znalazł na swoim polu szatę, której nigdy wcześniej nie widział. Należała ona do bogini Tanabata. Niedługo po tym, odwiedziła go ona w celu znalezienia swej szaty. Mikeran wbrew pozorom nie oddał bogini szaty, lecz zatrzymał ją dla siebie, ale zaoferował pomoc w poszukiwaniu jej. Tu historia się powtarza. Zakochują się w sobie, pobierają się i mają dużą gromadkę dzieci. Po pewnym czasie jego żona odkryła, że kłamał. Znalazła ona skrawek sukni na dachu. Zgodziła się mu wybaczyć, gdy ten wyplecie jej aż tysiąc par słomianych butów. Nie mogą spotkać się do czasu, gdy ten nie wykona jej warunku. I tak się stało, że nie spotkali się już nigdy. Jednak mówi się, że spotykają się właśnie raz w roku tak jak Orihime i Hikoboshi.

Zwyczaje.
Skoro i święto, to muszą być zwyczaje!
Jednym z nich jest pisanie życzeń. Zapisuje je się na małych karteczkach (tanzaku) i wiesza na drzewach bambusowych, czasem nawet z kolorowymi ozdobami. Stroiki palone są po zakończeniu festiwalu lub puszczane w okolicznych rzekach.

065 re3 1 Sendai Tanabata Festival

Tanabata ma także swoją piosenkę:
Liście bambusa szeleszczą, szeleszczą,
Trzęsąc się pod strzechą.
Gwiazdy zaczynają mrugać, mrugać;
Jak złote i srebrne ziarenka piasku.

Ciekawostki:
-Tanabata najczęściej odbywa się w pobliżu centrów handlowych, ozdabia się je wielkimi i kolorowymi wstęgami.
-W Sendai* dekoracje mają aż siedem różnych znaczeń.
-Podczas Tanabata kobiety noszą yukaty.
-Tanataba jest jednym z trzech największych świąt letnich.
-Tanabatę świętuje się nawet w São Paulo w Brazylii!

*największe miasto regionu Tōhoku.

Kamishibai – teatr z ilustracji.

Dość krótko i zwięźle o japońskiej tradycji mini-teatrzyku.

Co to jest Kamishibai?
Kamishibai (kami – papier, shibai – teatr, sztuka) – teatr obrazkowy, dosł. papierowy teatr.
Jest to tradycyjny sposób opowiadania za pomocą ilustracji znajdujących się na kartonowych planszach, które wsuwa się do małej, drewnianej skrzyneczki.
Kamishibai jest bardzo podobny do teatru marionetkowego, gdzie lalki zastępują kartonowe plansze z obrazkami.

Kartonowe plansze opowiadają różne historie, a każda z plansz przedstawia kolejny fragment opowieści. Mają one także swój format. Tył zawsze zarezerwowany jest dla tekstu i miniaturki obrazka, dlatego też czytający stoi z tyłu, by płynnie zmieniać i czytać plansze. Parawan skrzyneczki stoi zwrócony w stronę publiczności. Teatrzyk opiera się na dwóch przednich okiennicach, co zapewnia mu stabilność czy to na stole, czy nawet na rowerze.

Historia tradycji.
Źródła historii Kamishibai możemy znaleźć w XII w. W tym wieku w buddyjskich świątyniach mnisi przekazywali umoralniające opowieści za pomocą zwijanych rulonów z historiami obrazkowymi niepiśmiennej publiczności.
Po wiekach uśpienia tradycji, Kamishibai wróciło na początku XX wieku w Japonii. Były one alternatywą dla ludzi ubogich, którzy nie mogli pozwolić sobie na film dźwiękowy, a także zajęciem dla bezrobotnych artystów czy nawet narratorów niemych filmów.
W latach 50. XX wieku tradycja miała swój „złoty okres”. Opowiadacze i wędrowcy w całej Japonii przedstawiali historie np. o Ōgon Batto (ang. Golden Bat) i innych, o bardzo podobnej tematyce. Jako, że skrzyneczka w tamtych czasach była dość mała, pozwalała na szybkie składanie jej po skończonym spektaklu. Dzięki temu, bez problemu można było jeździć z wioski do wioski czy miasteczek w niedługim czasie.
Zanikła ona jednak w latach 60. XX wieku. Kolorowe plansze w drewnianej skrzyneczce zastąpiła telewizja i komiksy. Sztuka ta powróciła dzięki organizacji IKAJA (The International Kamishibai Association of Japan), powstała w 2001 roku.

800px %E4%BB%99%E5%8F%B0%E3%81%AE%E6%98%94%E3%82%92%E4%BC%9D%E3%81%88%E3%82%8B%E7%B4%99%E8%8A%9D%E5%B1%85 %2814670832707%29

Kamishibai współcześnie.
Na zachodzie w latach 70. XX wieku odkryła Édith Montelle, animatorka, bibliotekarka oraz szefowa kolekcji w wydawnictwie Slatkine i propagatorka sztuki opowiadania.
Dzięki niej, japońska tradycja cieszy się popularnością w takim krajach jak:
Szwajcaria, Francja, Włochy, Belgia, Holandia, Kanada czy nawet Stany Zjednoczone.
Pomimo starej tradycji, zachowana jest nadal forma mini-teatrzyku. Treści w spektakltu dostosowane są do warunków czy tradycji panujących w danym kraju.
Głównym celem jest stworzenie między opowiadającym, a widzem swego rodzaju współodczuwania.
Jak już wspominałam, teatrzyk można rozstawić na stole czy nawet i na rowerze.
Na Zachodzie najczęściej praktykowana jest jako pomoc dydaktyczna w przedszkolach lub szkołach.
Pomaga ona w nauce płynnego czytania, opowiadania, rysowania i pisania opowiadań przez dzieci. Dla najmłodszych jest to dość często pierwsze spotkanie ze sztuką teatralną w której biorą udział nie tylko jako widzowie, ale także narratorzy, czasem nawet jako autorzy.
Spektakle tego typu nie uczą tylko ważnych umiejętności, lecz także bawią, uczą i rozwijają wyobraźnię, która jest niezwykle potrzebna, jeśli chce się zostać pisarzem czy właśnie autorem teatrzyku typu Kamishibai.
Tę tradycyjną sztukę często łączy się ze zwykłym japońskim teatrem lub, co ciekawe, teatrem cieni.

images?q=tbn:ANd9GcQaX5yWOkZeGJ5qh8j4k BmZOPJXyeNx0ly2zQScwMOJu0 bsebBg

Ciekawostki:
-Współcześnie opowiadania w niepozornej skrzyneczce zyskują popularność nie tylko we Francji, Belgii czy Holandii, lecz nawet i w Polsce! W Europie coraz częściej spotkać można opowiadania w formie Kamishibai (plansz z obrazkami i tekstem z tyłu, czasami w pierwotnej wersji japońskiej).
W Polsce Kamishibai zostało wprowadzone na początku 2011 roku, jako promowanie czytelnictwa wśród dzieci, szczególnie w przedszkolach. Aktualnie w naszym kraju Kamishibai propaguje się jako warsztaty dla nauczycieli, rodziców czy bibliotekarzy.
-W 2013 roku japońska tradycja w Polsce została uhonorowana nagrodą Świat Przyjazny Dziecku, którą przyznał Komitet Ochrony Praw Dziecka.
-W 1923 powstało pierwsze przedstawienie w tej formie dla dzieci.
-Jak już wiemy, podstawą jest plansza, bo bez tego teatrzyk nie miałby sensu. Z tej sztuki wywodzą się mangowi artyści, tacy jak Shigeru Mizuki czy Gōseki Kojima.

Ceremonia Parzenia Herbaty w Japonii

Krótko o Ceremonii Parzenia Herbaty

Tematem tej paplaniny, będzie Ceremonia Parzenia Herbaty w Japonii. Tak, wiem że to sie wydaje absurdalne i ogólnie, bo jak to można odprawiać ceremonię przy maksymalnie 2 minutowym gotowaniu wody i zalaniu saszetki. No jednak nie. Chodzi tu o UROCZYSTE parzenie.
Cała Ceremonia, odbywa sie w pawilonie w ogrodzie. Gospodarz, wita gości ukłonem w progu furtki . Zgromadzenie, na początku robi kilka rundek po ogrodzie, podziwiając rośliny i inne skalne kompozycje. Wszyscy, spotykają sie przy ławeczce ogrodowej i wyznaczają „głównego gościa honorowego” czyli osobę, która jest uważana za najbardziej szanowaną i obeznaną z etykietą chakai. Ona wraz z gospodarzem, dbają o atmosferę spotkania i dają dobry przykład reszcie. Przed wejściem do Pawilonu, goście zatrzymują sie na dłuższą chwilę przed źródełkiem po czym nabierają drewnianym czerpakiem wodę, którą myją ręce i płuczą usta. Czynność ta, jest wykonywana w ogromnym skupieniu gdyż jest to oznaką oczyszczenia ciała i umysłu. Wejście do pawilonu, jest dość nietypowe, ponieważ ma wymiar.. 80×70 cm! Goście niemal sie wczołgują do tego pomieszczenia. Ma to byc oznaką równości każdego z uczestników. Niegdyś samuraje, musieli zostawiać broń przed wejściem co również było oznaką równości wobec innych uczestników.

Główny pokój w pawilonie nazywa się chashitsu. Znajduje się tam specjalna wnęka nazywana tokonoma. Na ścianie wisi pionowy obraz z kaligrafią- kakemono
oraz wazy (hanaire) na chabana (kwiaty używane podczas ceremonii herbacianej).

Goście zajmują swoje miejsca na tatami. Pokój, zazwyczaj jest wielkości 2-4 tatami, który jest urządzony według japońskiej koncepcji estetyki „wabi-sabi”.
Oznacza ona odnajdywanie piękna w prostocie.
Po zajęciu miejsca przez gości, wchodzi gospodarz. Honorowy gość wstaje i dziękuje za zaproszenie na ceremonię. Następnie, rozpoczyna się rozmowa na temat czarek do herbaty i wiszącego kakemono. Zaczynanie innego tematu niż tego dotyczącego ceremonii byłoby swoistym nietaktem gościa.

Gospodarz częstuje gości lekkim posiłkiem- kaiseki. Składa się on z ryżu, zupy, ryby i warzyw.

Następnie, gospodarz gotuje wodę w naczyniu cha-gama, przeciera miseczki i wsypuje bambusową łyżeczką porcję sproszkowanej herbaty (3 łyżeczki na jedną czarkę). Zalewa herbatę wodą i roztrzepuje, specjalnym bambusowym przyrządem o nazwie chasen. Przypomina trochę szeroki pędzel.
Japońska ceremonia parzenia herbaty - Mitsubishi Electric News
Są dwa rodzaje herbaty:
-koi-cha (gęsta, mocna herbata pita przez wszystkich z podawanego sobie po kolei naczynia,
-usu-cha (słaba, delikatna herbata dla każdego z osobna)
Przygotowanie każdej z nich wymaga pobierania wielu, skomplikowanych nauk.

Na koniec ceremonii, gość honorowy wstaje i ponownie dziękuje za zaproszenie i przygotowanie ceremonii.

#65 Anime Express News – nowe PV Shaman King

Przydatne linki:

Serwer Discord Spychofani: https://discord.gg/SVHn43T

Playlista Spotify „Best of Anime”: https://open.spotify.com/playlist/7sA

Playlista Spotify „Nie z anime ale cool”: https://open.spotify.com/playlist/45Q

Wesprzyj mnie na Patronite: https://patronite.pl/spychu91

Spis treści:

Spin-off w drodze Anime: Mahouka Koukou no Rettousei https://www.animenewsnetwork.com/news…

Evangelion wreszcie nadciąga Anime: Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time https://www.animenewsnetwork.com/news…

Panda Retsuko jeszcze nie skończyła Anime: Argessive Retsuko https://www.animenewsnetwork.com/news…

Piękna alchemistka ucieka od przeznaczenia Anime: The Saint’s Magic Power is Omnipotent https://www.animenewsnetwork.com/news…

Zbyt realistyczne VRMMO Anime: Kyūkyoku Shinka Shita Full Dive RPG ga Genjitsu Yorimo Kuso-Gee Dattara https://www.animenewsnetwork.com/news…

Manga autorki Magi dostanie anime Anime: Orient https://twitter.com/RanobeSugoi/statu…

Nowy zwiastun! Anime: Shaman King https://www.youtube.com/watch?v=dGVoh…

Assassin’s Creed: Valhalla – specjalny rozdział mangi od autora Vinland Sagi

Już w przyszłym miesiącu zadebiutuje gra Assassin’s Creed: Valhalla, a Ubisoft nie przestaje promować swojego dzieła. Zapowiedziano oficjalną kolaborację między francuskim deweloperem, a japońskim mangaką, twórcą popularnej serii Vinland Saga.

Na mocy tej kolaboracji pan Makoto Yukimura przygotował krótki rozdział mangi skupiający się wokół postaci Eivora, głównego protagonisty Assassin’s Creed: Valhalla. Można go już przeczytać po japońsku, a wkrótce będzie dostępny także po angielsku.

Dzieło pana Yukimury znajdzicie pod tym adresem. Wersja anglojęzyczna pojawi się na oficjalnej stronie gry.

Gra Assassin’s Creed: Valhalla zadebiutuje już 10 listopada. Wersja na PS5 pojawi się jednak 19 listopada, wraz z premierą nowej konsoli.

źródło: https://pl.ign.com